«بسم الله الرحمن الرحیم»

اسعد الله ایامکم

ضمن عرض سلام خدمت همه عزیزان شیعه ولادت با سعادت رسول اکرم صلی الله علیه وآله و امام جعفر صادق علیه السلام را به محضر مولایمان حضرت بقیة الله ارواحنافداه و همچنین شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض مینماییم.

اما هدیه ما به شما عزیزان به این مناسبت:

يعنى سپاس خدائى را كه اين پسر پاك و پاكيزه را به من عطاء فرمود. پسرى كه در گهواره آقاى سائر پسران است.

و سپس او را از من گرفت و به اركان كعبه (يعنى چهارگوشه‏ كعبه) ماليد و او را در پناه خداى تعالى قرارش داد.

ممكن است بگوئيد در اين جريان چرا نامى از پدر بزرگوار «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله نمى‏ بريد؟

بايد بگوئيم كه:

حضرت «عبدالله» پدر پيامبر اسلام وقتى كه فرزندش در رحم مادر پنج ماهه بود. در مدينه در سفر شام كه براى تجارت رفته بود از دار دنيا رحلت فرمود و در محلّى به نام «دار النابغه» او را به خاك سپردند.

حضرت «عبدالله» آن روز كه در مدينه وفات كرد 25 ساله بود، جوان بود و به قدرى زيبا بود كه حدود دويست دختر و زن عاشق او بودند كه وقتى او با آمنه ازدواج كرد آنها از حسرت، فوق‏ العاده ناراحت شده بودند.

او به قدرى نزد همه عزيز بود كه وقتى حضرت «عبدالمطلب» خواست به نذرى كه در وقت حفر و ترميم چاه زمزم كرده بود عمل كند، يعنى اگر ده پسر خداى تعالى به او بدهد يكى را در راه خدا قربانى نمايد و قرعه به نام «عبدالله» افتاده بود، همه به دست و پاى «عبدالمطلب» افتادند و گفتند: تا جائى كه براى ما ممكن است نمى‏ گذاريم او را قربانى كنى.

ولى حضرت «عبدالمطلب» اقرار مى‏ كرد كه به تعهّدش عمل كند، بالاخره بنا شد كه بين ده شتر و «عبدالله» قرعه بكشند، باز هم به نام «عبدالله» قرعه افتاد، بر شتران افزودند تا به صد شتر رسيدند و قرعه بين صد شتر و «عبدالله» كشيدند، اين بار به نام صد شتر قرعه اصابت كرد و صد شتر را فداى «عبدالله» كردند و همه‏ مردم شادمانى نمودند.

لذا حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله يتيم متولّد شد و حضرت «عبدالمطلب» و حضرت «ابوطالب» متكفّل او بودند.

بالاخره وقتى حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله در شب جمعه هفدهم ربيع الاوّل قبل از طلوع صبح متولّد شد، رو به كعبه به سجده افتاد و دو دستش را بلند كرد و با خداى تعالى مناجات مى‏ كرد و «لااله الاّ اللّه» مى‏ گفت، كه ناگهان ابر سفيدى از آسمان پائين آمد و مثل هاله‏ اى از نور او را در برگرفت و در فضا صدائى بلند شد و به جمعى كه ظاهرا ملائكه بودند گفته مى‏ شد كه: او را به مشرق و مغرب و درياهاى زمين بگردانيد تا همه او را بشناسند و نام او را بدانند و صفات آن حضرت را درك كنند. پس از چند لحظه آن ابر برطرف شد حضرت آمنه فرزندش را روى حرير خزى در لباس سفيدى مشاهده كرد و ديد سه كليد مرواريد در دست دارد و همان صدا طنين انداخته و مى‏ گويد كه: «محمّد» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله كليد نصرت و رحمت و نبوّت را در دست گرفته است.

سپس ابر ديگرى او را در برگرفته و زمانش بيشتر از قبل به طول انجاميد و باز همان صدا بلند شد و مى‏ گفت: حضرت «محمّد» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را به شرق و غرب بگردانيد و در معرض ديد روحانيّين از جنّ و انس قرار دهيد و حتّى پرندگان و درندگان او را ببينند و به او صفاء حضرت آدم و رقت حضرت نوح و خلت حضرت ابراهيم و زبان حضرت اسماعيل و جمال حضرت يوسف و بُشراى حضرت يعقوب و صوت حضرت داود و زهد حضرت يحيى و كرامت حضرت عيسى را بدهيد و به اين اوصاف او را معرّفى كنيد.

وقتى اين ابر برطرف شد حضرت آمنه ديد اين بار «پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله پارچه‏ اى كه از حرير سفيد محكمى بافته شده در دست گرفته و همان صدا طنين انداخته و مى‏ گويد: «محمّد» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله دنيا و آنچه در دنيا است، همه‏ اش را در دست گرفته و در قبضه‏ خود قرار داده است.

ضمنا چون حضرت آمنه شير كافى براى حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله نداشته به همين جهت براى او دايه‏ اى پيدا كردند به نام «ثوبيه» كه قبلاً كنيز ابولهب بوده و آزاد شده بود. سه ماه به آن حضرت شير داد و سپس او را به «حليمه سعديه» سپردند كه او آن حضرت را شير دهد و نام شوهرش «حارث» بود.

وقتى «پيامبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله به خانه‏ «حليمه‏ سعديه» وارد شد، درهاى رحمت و بركت الهى به روى آنها باز شد (كه در كتب مفصّله شرح حكاياتش را داده‏ اند).

حضرت آمنه شش سال بعد از تولّد حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله به خدمت حضرت «عبدالمطلب» رسيد و عرض كرد: دائى‏ جان! اگر اجازه بدهيد مى‏ خواهم به مدينه كه اقوام و خويشاوندانم در آنجا هستند بروم و پسرم را هم با خود ببرم تا اقوامم او را زيارت كنند.

حضرت «عبدالمطلب» كه پيرمرد صد و بيست ساله‏ اى بود و كفالت حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را به عهده داشت به آمنه اجازه داد و او «پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را برداشت و با «امّ ايمن» كه دايه‏ «پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله بود بسوى مدينه روانه شد و در محلّه‏ «دار النابغه» كه حضرت «عبدالله» در آنجا دفن شده بود يك ماه سكونت نمود و اقوام و خويشان خود را ديد و در برگشتن به مكّه در توقّفگاه «اَبْوا» كه بين راه مكّه و مدينه است «آمنه» مريض شد و وفات كرد و امّ‏ ايمن «پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را به مكّه به نزد «عبدالمطلب» برگرداند.

وقتى چشم حضرت «عبدالمطلب» به حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله افتاد كه در سنّ شش سالگى مادر مهربانش را هم از دست داده به او بيشتر از قبل محبّت نمود و لحظه‏ اى او را تنها نمى‏ گذاشت و از او با كمال مهربانى پذيرائى مى‏ كرد.

ولى متأسّفانه پس از دو سال حضرت «عبدالمطلب» در مكّه وفات كرد و حضرت «ابوطالب» عليه‏ السلام كه عموى آن حضرت بود با كمال محبّت و ايمان متكفّل فرزند «عبداللّه» يعنى «پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله كه هشت ساله بود گرديد.

حضرت «ابوطالب» او را از فرزند خود بيشتر دوست مى‏ داشت و براى او احترام خاصّى قائل بود. لذا وقتى او دوازده ساله شد و حضرت «ابوطالب» مى‏ خواست به سفر شام براى تجارت برود حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله از عمويش «ابوطالب» سؤال كرد كه: پس مرا به كه مى‏ سپاريد؟ حضرت «ابوطالب» گريه كرد و گفت: عزيزم تو را با خودم مى‏ برم. بعضى از اقوام حضرت «ابوطالب» به او گفتند: او هنوز كوچك است و نمى‏ تواند زحمت سفر را تحمّل كند. حضرت «ابوطالب» فرمود: به هيچ وجه من نمى‏ توانم از او جدا شوم، او را بسيار دوست مى‏ دارم.

لذا وسائل مسافرت را تهيّه كرد و شتر آن حضرت را هميشه مقابل چشم خود قرار مى‏ داد كه مبادا آسيبى به آن حضرت برسد و در بيابان هائى كه آفتاب بود ابرى پيدا مى‏ شد و بر سر آن حضرت سايه مى‏ افكند.

در اين سفر قضيه‏ جالبى اتّفاق افتاد.

وقتى اهل قافله به شهر «بصرا» كه اوّل شهر از شهرهاى شام بود رسيدند، ديدند شخصى به نام «جرجيس» كه لقبش «بُحيرا» بود از صومعه‏ خود بيرون آمد و به آن حضرت نگاه كرد و گفت: اگر كسى كه من او را مى‏ طلبم وجود داشته باشد تو هستى.

«بحيرا» مردى بود كه فوق‏ العاده اهميّت اجتماعى داشت، انوشيروان شاه ابرقدرت ايران به او نامه مى‏ نوشت و براى او احترام خاصّى قائل بود.

«بحيرا» در كتب انبياء گذشته اوصاف «پيامبر اسلام» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را ديده بود و مى‏ دانست كه روزى پيغمبر اسلام از صومعه‏ او عبور خواهد كرد و با او ديدار خواهد نمود، او مكرّر به بام صومعه مى‏ رفت و به راه مكّه نگاه مى‏ كرد و آرزو و انتظار موكب همايونى آن حضرت را مى‏ كشيد.

در آن روز كاروانى را ديده بود كه مى‏ آيند و ابر سفيدى بر سر آنها سايه انداخته است. «بحيرا» از اين علامت متوجّه شده بود كه محبوب و مقصود او بايد در اين كاروان باشد. اينجا بود كه «بحيرا» از صومعه بيرون آمد و در ميان قافله رفت و با كسى حرف نزد وقتى به محضر حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله رسيد و متوجّه شد كه ابر بر سر او سايه انداخته و درخت خشك خرما به بركت وجود آن حضرت سبز شده و ميوه آورده است. به صومعه برگشت و طعامى براى آن حضرت آورد و گفت: محافظ و ولىّ اين پسر كيست؟ حضرت ابوطالب فرمود: منم. «بحيرا» پرسيد: تو با او چه نسبت دارى؟ حضرت ابوطالب فرمود: من عموى اويم. «بحيرا» گفت: او عمو هاى زيادى دارد، تو كدام يك از آنها هستى؟ حضرت ابوطالب فرمود: من برادر پدر او هستم از يك مادر و پدر. «بحيرا» گفت: من يقين دارم كه او همان كسى است كه من انتظارش را مى‏ كشيدم، اگر اين چنين نباشد من «بحيرا» نيستم! سپس بحيرا به ابوطالب گفت: اجازه مى‏ دهى كه اين غذا را براى او ببرم؟ ابوطالب اجازه داد و به «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله گفت: پسرم اين مرد دوست دارد كه تو را احترام كند از طعام او دورى نكن «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله به بحيرا فرمود: همه‏ اهل كاروان مى‏ توانند از اين غذا استفاده كنند يا تنها آن را براى من آورده‏ اى؟ بحيرا گفت: خير فقط شما مى‏ توانيد از آن استفاده كنيد چون آنقدر زياد نيست كه همه بتوانند از آن بخورند.

«پيغمبر اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله فرمود: من بدون اين جمعيّت غذائى را نمى‏ خورم. بحيرا گفت: من چه كنم بيشتر از اين غذا ندارم و نمى‏ توانم تهيّه كنم «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله فرمود: تو اجازه بده كه اين خوردنى را من با آنها تقسيم كنم. بحيرا گفت: شما مجازيد. حضرت «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله همه‏ اهل كاروان را كه صد و هفتاد نفر بودند دعوت كرد و همه را از آن غذاى كم خورانيد و همه سير شدند و بحيرا به آن منظره با تعجّب نگاه مى‏ كرد سپس بحيرا جلو رفت و سر و صورت آن حضرت را بوسيد و گفت: به خداى مسيح قسم تو همانى كه من انتظارش را مى‏ كشيدم، ولى مردم نمى‏ فهمند.

يكى از اهل كاروان به بحيرا گفت: ما از كنار اين صومعه زياد عبور كرده و توقّف نموده‏ ايم تو تا بحال ما را اينگونه اكرام نكرده بودى اين دفعه چه شده كه اين چنين اكراممان مى‏ كنى؟!

بحيرا گفت: آنچه را كه من مى‏ دانم و مى‏ بينم شما نمى‏ دانيد و نمى‏ بينيد، زير اين درخت پسرى نشسته كه اگر آنچه را من از او مى‏ دانم شما مى‏ دانستيد او را بر دوش خود سوار مى‏ كرديد و مى‏ برديد و من اين دفعه شما را بخاطر او اكرام و احترام كرده‏ ام. من نورى در مقابل او بين زمين و آسمان مى‏ بينم. اين ابر سفيد كه به هيچ وجه سايه‏ اش را از سر او برنمى‏ دارد علامتى براى صحّت گفتار من است. و اين درخت كه به بركت او سبز شده و برگ كرده و ميوه داده از علائم پيغمبرى است كه از مكّه خروج مى‏ كند و او از اولاد اسماعيل است.

سپس رو به «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله كرد و گفت: از تو سه سؤال مى‏ كنم به حقّ «لات» و «عزّى» به من جواب بده. «رسول اكرم» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله از اين دو اسم ناراحت شد و فرمود: با اين اسمها از من سؤالى مكن. زيرا من كسى را مانند آنها دشمن نمى‏ دارم. بحيرا او را به خداى تعالى قسم داد و مطالبى بين آنها از قبيل آنچه مربوط به رسالت آن حضرت بود از خواب و بيدارى و مطالبى كه در كتب سابقين نوشته شده بود ردّ و بدل شد و سؤالاتش را مطرح كرد و پاسخ شنيد و با آنچه مى‏ دانست آنها را تطبيق كرد همه را صحيح و درست ديد. لذا به پاى آن حضرت بوسه زد و گفت: تو همانى كه عرب و عجم خواهى‏ نخواهى از تو پيروى مى‏ كنند و بتها «لات» و «عزّى» را مى‏ شكنى و مكّه را مالك مى‏ شوى و سلاطين در مقابلت خاضع خواهند شد و من اگر زنده باشم و بعثت تو را درك كنم مثل يك سرباز در مقابلت شمشير مى‏ زنم. و روزى كه تو متولّد شدى زمين از خوشحالى خنديد و تا قيامت خندان خواهد بود و شياطين و اصنام بگريستند و تا روز قيامت گريان خواهند بود. سپس رو به حضرت ابوطالب كرد و گفت: بايد در حفظ و حراست او كوشش كنى. زيرا او دشمن زيادى خواهد داشت. يهود و نصارى با او دشمن‏ اند، اگر او را بشناسند به او صدمه خواهند زد.

بالاخره حضرت ابوطالب با كاروان بسوى شام حركت كرد، مردم شام كه كم‏ كم وصف «پيغمبر اسلام» صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را شنيده بودند به ديدن او مى‏ آمدند راهبى به نام «نسطورا» سه روز متوالى به محضر آن حضرت مى‏ آمد و با كسى حرف نمى‏ زد، فقط به آن حضرت نگاه مى‏ كرد، روز سوّم حضرت ابوطالب از او پرسيد: تو اينجا چه مى‏ خواهى؟ راهب گفت: مى‏ خواهم بدانم اسم اين جوان چيست؟ حضرت ابوطالب گفت: اسم او «محمّد بن عبدالله» است وقتى راهب اين نام مقدّس را شنيد از كثرت محبّت رنگ از صورتش پريد و اشك از ديدگانش ريخت و درخواست كرد كه پشت نازنين آن حضرت را ببيند. حضرت ابوطالب وقتى لباس را از پشت آن حضرت كنار زد و آن راهب مُهر نبوّت را بر دوش آن حضرت ديد بوسه‏ اى بر كتف آن حضرت زد و گفت: اى ابوطالب او را هر چه زودتر به وطن برسان كه او دشمنان زيادى دارد و تا آن حضرت در شام بود «نسطورا» طعامى براى آن حضرت مى‏ آورد و روز حركت پيراهنى هديه براى آن بزرگوار آورد كه ابوطالب آن را براى آن حضرت نپذيرفت ولى بخاطر آنكه آن راهب بدش نيايد خودش پوشيد و از شام بسوى مكّه حركت نمودند.

مردم مكّه و تمامى قريش به استقبال آنها آمدند كه من جمله ابوجهل بود كه در حال مستى به استقبال آمده بود.

منبع:

کتاب رسول اکرم صلی الله علیه وآله، نوشته: حضرت آیة الله استاد سید حسن ابطحی، صفحات 12 تا 25.

کپی برداری تنها درصورت عدم تصرف در مطالب و ذکر منبع اصلی جایز میباشد.

«بسم الله الرحمن الرحیم»

اسعدالله ایامکم

باسلام به شما دوستان عزیز ولادت با سعادت پیامبراکرم(ص) و همینطور ولادت امام جعفر صادق را به پیشگاه حضرت بقیة الله ارواحنافداه و شیعان و دوستداران اهل بیت عصمت و طهارت تبریک عرض می کنیم.در سال گشته مطالبی در پیامبر اکرم(ص) و امام جعفر صادق(ع) در پایگاه نوشته شد.امسال هم قصد داریم به حول و قوه الهی مطالبی در پیرامون پیامبر(ص) بنویسیم ولی متأسفانه بدلیل زیاد بودن این مطلب و بدلایلی دیگر نتوانستیم مطلبی درباره امام صادق(ع) بنویسیم.امیدواریم بهره معنوی کافی را ببرید.در ضمن تأکید می کنیم که حتماً این مطالب را بخوانید چراکه این مطالب با زحمات زیادی جمع آوری می شوند و دراین پایگاه درج می گردند.لطفاً کمی پایین تر بروید.......... 

«گوشه ای از اخلاقیات رسول اکرم(ص)»

  از پیامبر اکرم(ص) کرامات زیادی مشاهده می گردیده است که در این پست مختصری از آن را برای شما دوستان نقل می کنیم.

او در خواب مثل بیداری آنچه در اطرافش اتّفاق می افتاد درک می کرد.

او همانگونه که از پیش رو می دید از پشت سر هم می دید.

او وقتی در آفتاب راه می رفت سایه نداشت.

او در شب تاریک مثل ماه می درخشید.

او وقتی در شب دست به دعا بر می داشت از نور دستانش اطراف روشن می شد.

او وقتی از کوچه و یا خیابانی عبور می کرد تا مدتی آن کوچه و آن خیابان معطر بود.

بدن مبارکش،عرق نازنینش به قدر معطر بود که هیچ عطری به پای آن در خوشبویی نمی رسید.

او وقتی در آفتاب عبور می کرد فوراً ابری ایجاد می شد و بر سر مبارکش سایه می انداخت و هیچ پرنده ای از بالای سر آنحضرت عبور نمی کرد.

او وقتی آب دهان بر مریضی می زد شفا می یافت و اگر به چیزی می مالید آن چیز برکت می کرد.

او قدرت سخن گفتن به تمام زبانهای دنیا را داشت.

او با هفتاد زبان می نوشت با آنکه استاد ندیده بود.

آنحضرت غالباً دو زانو می نشست و هیچگاه چهار زانو نمی نشست.

آنحضرت به همه مساوی نگاه می کرد و هرگز پای خود را در مقابل مردم دراز نمی کرد.

آنحضرت با هرکس مصافحه می کرد دستش را از دست او نمی کشید تا او دستش را بکشد.

آنحضرت مسواک زیاد می زد و آن را مستحب مؤکد برای امّتش می دانست.

آنحضرت در وقت غذا خوردن به طرف راست و چپ نگاه نمی کرد و سرش پایین بود.

آنحضرت در سخنانش هیچ گاه قسم نمی خورد و بر خلاف حقیقت حرفی نمی زد.

آنحضرت به اهل بیت خود خدمت می کرد و به آنها کمک می فرمود.

آنحضرت هدیه همه را می پذیرفت و ردّ احسان نمی کرد.

آنحضرت بیشتر لباس سفید می پوشید و بخصوص از پوشیدن لباس سیاه خودداری می کرد.

آنحضرت انگشتر به انگشت کوچک راست می کرد.

آنحضرت هیچگاه کاری را که لازم باشد عذرخواهی کند نمی کرد و عذر دیگران را فوراً می پذیرفت.

آنحضرت هیچگاه لباسش بهتر از لباس خدمتگزارانش نبود و با آنها غذا می خورد.

او اکثراً رو به قبله می نشست و بیاد خدای تعالی بود.

او همیشه متبسّم بود و با مردم با روی باز حرف می زد و بشّاش بود.

او نمی گذاشت کسی در مقابل او بایستد در حالی که او نشسته باشد.

آنحضرت همیشه خود را معطر می کرد و هیچکس از او بوی بدی استشمام نمی کرد و حتّی سیر و پیاز نمی خورد.

آنحضرت اکثراً به طرف راست می خوابید و دست راست را زیر سر می گذاشت.

آنحضرت کمتر گوشت می خورد و نه شکار می کرد و نه حیوانی را می کشت.

آنحضرت به میهمانی هرکس که او را دعوت می کرد می رفت اگرچه برای خوردن پاچه ی گوسفندی بود.

منبع:کتاب رسول اکرم(ص)  صفحه40 الی 43

امیدواریم که بهره معنوی کافی را از این مطالب برده باشید.

توجه:کپی برداری فقط در صورتی که تغییری در مطالب داده نشود بدون ذکر منبع مجاز است اما از شما تقاضا داریم برای ضایع نشدن حق نویسنده پایگاه منبع را حتی اگر شده بدون لینک به آن ذکر کنید.با تشکّر.

باسلام به شمادوستان عزیزولادت باسعادت حضرت محمّد(صلی الله علیه وآله وسلم)وامام جعفرصادق(علیه السلام)را به شمادوستان عزیزتبریک می گوییم. به همین مناسبت امروز قصد داریم مطالب مختصری درباره ی پیامبراکرم(ص)وامام جعفرصادق(ع)برای شماعزیزان نقل کنیم،امیدواریم بهره ی کافی را ازاین مطالب ببرید.لطفاًکمی پایین تربروید.....

«مطالبی درباره ی حضرت محمّد(صلی الله علیه وآله وسلم)»

امام صادق فرمودند:یک نفریهودی که اسمش«سحبت»بودخدمت رسول خدا(ص)رسیدوسوالاتی ازآن حضرت نمودتا آنکه پرسید:ازکجامعلوم است که توپیامبرخداباشی؟

حضرت صادق(ع)فرمود:هیچ سنگ وچیزدیگری درآن اطراف نبودمگرآنکه همه بازبان عربی واضح گفتند:ای سحبت! او رسول الله(ص) است.

سحبت گفت:من تا کنون چیزی روشن تر از این مطلب که امروزدیدم ندیده بودم وسپس شهادتین رابه زبان جاری کرد و مسلمان شد.[ اثبات الهداة جلد1 صفحه228]

«خصوصیّت رسول اکرم(ص)»

«امام باقر»(ع)فرمودند:در«رسول اکرم»(ص)سه خصوصیّت بودکه درهیچ کس نبود:

1-سایه ای نداشت.(یعنی وقتی درآفتاب راه می رفت سایه نداشت).

2-ازجایی عبورنمی فرمودمگرآنکه تا دو روزبوی عطرآن حضرت از آنجابه مشام مردم می رسید.

3-به هیچ سنگ ودرختی عبونمی فرمود مگر آنکه برایش سجده وتعظیم(مناسب حال خود)می کردند.[اثبات الهداة جلد1 صفحه 225 حدیث6.]

«نورچهره مبارک آن حضرت»

«امام صادق»(ع)فرمودند:اگر«رسول الله»(ص)در شبی که کاملاً تاریک بود از جایی عبورمی کرد نوری مانند پاره ی ماه از او ساطع بود.[اثبات الهداة جلد1 صفحه226 حدیث7]

منبع:کتاب رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم)صفحه۲۱۸و۲۱۹

«مطالبی درباره ی امام جعفرصادق(علیه السلام)»