«بسم الله الرحمن الرحیم»

«آجرک یا بقیة الله»

با عرض سلام شهادت جانگداز پیغمبر اعظم (صلی الله علیه وآله) و همچنین امام مجتبی علیه السلام را به محضر امام زمان عزیزمان حضرت بقیة الله (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) و همچنین یکایک پیروان آن حضرت تسلیت عرض مینماییم.

چرا قول شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در هفتم صفر دارای اعتبار قابل پذیرش نیست؟

چندین قرن از مطرح شدن هفتم ماه صفر به عنوان شهادت امام مجتبی (علیه السلام) می‌گذرد و خصوصاً در چند دهه اخیر عدّه قابل توجّهی از مؤمنین و حتی علماء بر این باورند که هفتم صفر روز شهادت امام مجتبی (علیه السلام) می‌باشد. مورخی که تنها روز معین شده در خصوص ولادت امام کاظم (علیه السلام) می‌باشد و بسبب این باور روز ولادت مبارک حضرت موسی بن جعفر (علیه السلام) در پرده‌ای از ابهام قرار می‌گیرد و امام مظلوم ما روز ولادتش با عزا و حزن بر محبینش می‌گذرد.

اما با یک تحقیق نه چندان پیچیده نکات غیر قابل اقماضی از قول به شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در هفتم ماه صفر بدست می‌آید که بیانش برای اطلاع محققین و حتی سایرین مفید و قابل استفاده  است.

پیش از ورود به اصل بحث باید به این نکته اشاره کرد که افتراق بین شادی و غم و جشن و عزا یک مسئله مسلّم است و با حکمت الهی سازش ندارد که هم ولادت و هم شهادت معصومین (علیهم السلام) که بر هر پیرو راه حقّی لازم است در فرح و حزن آنان ترتیب اثر داده و شاد یا محزون باشد (که البته بر خود این مطلب ادله متعدده‌ای دلالت دارد؛ «یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا») در یک روز واقع گردد.

در خصوص روز ولادت امام کاظم (علیه السلام) تنها روز معین هفتم صفر است؛ ولی درباره شهادت امام مجتبی (علیه السلام) قول اول، بیست و هشتم صفر بوده و بعدها بر مبنای نااستواری روز هفتم صفر تحت این عنوان قرار داده شده است.
پس پایبندی به حکمت ایجاب می‌کند که به مقتضای روز ولادت امام کاظم (علیه السلام) قول به شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در بیست و هشتم صفر اخذ گردد.
و نکته دیگری که باید به آن توجه گردد این است که برخی گمان برده‌اند که ماههای محرم و صفر ماه گریه و عزاست و انگار در مخیّله‌شان نمی‌گنجد که غیر از عزا، کار دیگری در این ماهها انجام بدهند؛ البته این مطلب در خصوص ماه محرم به مقتضای حوادثی که در آن اتفاق افتاده و ادلّه‌ای که وجود دارد تاحدّی صحیح است؛ ولی در خصوص ماه صفر هیچ مبنایی ندارد. درست است که در ماه صفر نیز مصائب بسیاری بر آل الله واقع گردیده است؛ ولی پیرو واقعی آن است که در هر روز و هر لحظه از خود انعطاف نشان دهد و پشت سر مولا و آقای خود حرکت کند. اگر امروز شهادت بود و فردا ولادت، بتواند امروز همانگونه که مولا محزون است، او هم محزون باشد و فردا همانگونه که مولا صاحب فرح است، او هم شاد باشد. پس این تفکر را نیز باید از ذهن پاک نمود که ماه صفر مطلقا صفر الأحزان است.

اما اساس قول شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در هفتم ماه صفر:

قدیمی ترین منبعی که در این زمینه تا به حال یافت شده کتاب «تثبیت الامامة»، تألیف: «سید قاسم بن ابراهیم الرسی» است که در سال 246 هجری وفات یافته است. وی که خود از نوادگان حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) است، از علمای زمان خویش بوده که دارای تألیفات فراوانی است. گفتنی است وی از روات احادیث هم بوده است و بدون واسطه از حضرت موسی بن جعفر (علیه السلام) روایت نقل می‌کرده است. در پایان کتاب مذکور چنین آمده است:
«الامام الحسن (علیه السلام) ابوه الامام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام)، أمه فاطمة الزهراء (سلام الله علیها)، ولادته: ولد فی المدینه لیلة النصف من شهر رمضان فی السنة الثالثة للهجره، القابه: التقی، الزکی، السبط، وفاته: توفی فی السابع من شهر صفر سنة خمسین من الهجرة»

مهمترین سند قابل توجه در خصوص شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در هفتم صفر همین کتاب است و اما پس از او شهید اول این مطلب را در کتاب «دروس» ذکر کرده است و همچنین پس از او مرحوم کفعمی در «المصباح» و مرحوم علامه شیخ حسین پدر مرحوم شیخ بهایی در کتاب «وصول الاخبار الی اصول الاخبار» این مطلب را نقل نموده‌اند.

در حالی که پیش از شهید اول، در کتب تاریخی شیعی همچون «فرق ‌الشیعة» اسماعیل نوبختی، «المقالات و الفرق» سعد بن عبدالله اشعری، «اصول کافی» شیخ کلینی، «مسار الشیعة» شیخ مفید، «مصباح‌ المتجهد» شیخ طوسی، «اعلام‌ الوراء» و «تاج‌ الموالید» مرحوم طبرسی، «روضة الواعظین» فتال نیشابوری و «کشف ‌الغمة» اربلی، تاریخ وفات امام حسن مجتبی (علیه السلام) را آخر صفر یا ۲۸ صفر ذکر ‌کرده‌اند، اما از زمان شهید اول به بعد، هفتم صفر نیز در کنار ۲۸ صفر به عنوان روز شهادت آن حضرت (علیه السلام) مطرح شده است و عالمانی از شیعه همچون شیخ بهائی، جبل عاملی و پدرش شیخ حسین عاملی، کاشف الغطاء و صاحب جواهر به بیان این تاریخ می‌پردازند؛ اما با بررسی اسناد مرتبط با این دیدگاه، مشاهده می‌شود که اینان سخن شهید اول را در این ارتباط پذیرفته‌اند؛ ولی در اینکه مستند سخن شهید چیست، مطلبی در دست نیست و اساسی برای سخن او یافت نمی‌گردد. یک احتمال وجود دارد که سخن وی به کتاب قاسم الرسی (متوفی ۲۴۶ ق) مستند باشد که در قسمت پایانی آن کتاب (همانطور که ذکر شد) تاریخ شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در هفتم صفر ثبت شده است؛ ولی در این گزارش چند نکته غیر قابل اغماض وجود دارد که صحّت آن را مورد تردید قرار می‌دهد:
1- کتاب «تثبیت الامامة» جناب «قاسم الرسی» درباره امامت امیرالمؤمنین (علیه السلام) است، نه تاریخ ولادت و شهادت امامان (علیهم السلام).
2- مطلبی که در پایان کتابش آمده، تاریخ شهادت امام هادی و امام عسکری (علیهما السلام) را هم ثبت کرده است؛ در حالی که «قاسم الرسی» پیش از امام هادی (علیه السلام) از دنیا رفت، بنابراین این مطلب پایانی کتابش از او نیست و معلوم نیست چه کسی آن را اضافه کرده است.
3- چون روز شهادت امام مجتبی (علیه السلام) به لحاظ تاریخ شمسی، مطابق نهم حَمَل (فروردین) بوده است و در خط کوفی به گونهٔ شکسته آن، سابع و تاسع همانند یکدیگر نوشته می‌شود، احتمالا سابع صفر به جای تاسع حَمَل، ثبت شده و این اشتباه در نسخه‌ای ثبت شده و آن نسخه به دوران شهید راه یافته و مستند گزارش او قرار گرفته است. (برخی از مطالب از مقاله‌ای منسوب به حجت‌ الاسلام یدالله مقدسی برگرفته شده بود)

با جمع فیما بین آنچه در ابتدا بیان شد و آنچه در انتها ذکر گردید؛ قول شهادت امام مجتبی (علیه السلام) در بیست و هشتم صفر قابل اطمینان‌تر و مستدل‌تر می‌باشد و قول هفتم صفر (با توجه به عدم بیان و پذیرش آن در منابع متقدم و سایر دلایلی که بیان شد) از ارزش کمتری در مقابل آن برخوردار است.

امیدواریم پروردگار متعال ما را از لغزش‌ها و انحرافات آخر الزمان در این لحظات آخر غیبت امام زمان (ارواحنا فداه) محفوظ و مصون بدارد.

«اللهم عجل لولیک الفرج»

تهیه و تنظیم:    www.khodadost.blogfa.com

بسم الله الرحمن الرحیم

اسعدالله ایامکم

ضمن عرض سلام به شما شیعیان و محبّین خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) ولادت با سعادت امام حسن مجتبی (علیه السلام) را به آقا و مولایمان حضرت ولی عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) و همچنین شما عزیز تبریک عرض می نماییم.

هم اکنون در ماه مبارک رمضان هستیم. ماهی که طبق روایات احتمال ظهور حضرت بقیة الله (ارواحنافداه) بسیار زیاد است، ماهی که ما میمان خدا هستیم و شیطان در غل و زنجیر است، پس چه خوب است که سعی کنیم این شبها را کمتر بخوابیم و به مناجات با پروردگار بپردازیم و برای ظهور آن حضرت دعا کنیم که إن شاء الله در این ماه پر برکت چشممان به جمال نورانیش منوّر گردد و بتوانیم در کنار آن حضرت باشیم و خدمت گزاریش را بکنیم و با او به تمامی کمالات چه از نظر دنیوی و چه از نظر اخروی برسیم.

اینک مطلب مفیدی را که برای شما عزیزان تدارک دیده ایم در اینجا قرار میدهیم، امید است که از آن بهره روحی و معنوی کافی را ببرید. التماس دعا

«تربيت فرزندان»

حضرت امام مجتبى  عليه‏ السلام بسيار مقيّد بودند كه فرزندانشان را خوب تربيت كنند. لذا فرزند ارشدشان حضرت «زيد بن الحسن» به قدرى جليل‏ القدر و با عظمت بود كه او را متولّى موقوفات و صدقات پيغمبر اكرم  صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله قرار داده بودند.

«زيد» به قدرى آقامنش و پاك‏طينت بود كه احدى از او كار بدى نديده بود.

او به قدرى سخىّ و نيكوكار بود كه شعرا در مدح او اشعار زيادى مى‏ گفتند و مردم مسلمان براى كسب فضائل از راههاى دور به زيارتش مشرّف مى شدند.

بنى‏ اميّه دائما با او خصومت و دشمنى مى‏ كردند لذا وقتى «سليمان بن عبدالملك» بر سر كار آمد به نماينده‏ ى خود در مدينه نوشت به مجرّد آنكه نامه‏ ى من به دستت رسيد «زيد بن الحسن» را از توليت صدقات پيغمبر اكرم  صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله معزول كن و به فلانى (كه يكى از بنى‏ اميّه و از اقوامش بود) بسپار.

ولى وقتى «عمر بن عبدالعزيز» به خلافت رسيد نامه‏ اى به والى مدينه نوشت كه «زيد بن الحسن» مرد بزرگ و شريفى است و در ميان بنى‏ هاشم از همه مسن‏ تر و بزرگتر است به مجرّد آنكه نامه‏ ى من به دستت رسيد توليت صدقات و موقوفات رسول اكرم صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله را به او بر مى‏ گردانى و به او كمك مى‏ كنى.

نمونه‏ ى ديگر از فرزندان تربيت شده‏ ى حضرت مجتبى عليه‏ السلام  «حسن بن الحسن مثنّى» است كه مورّخين درباره‏ اش نوشته‏ اند:

او جليل القدر بود. او جلالت و عظمتى داشت كه مردم به او احترام زيادى مى‏ گذاشتند و او را رئيس خود مى ‏دانستند.

او مرد دانشمندى بود كه مردم از علومش استفاده مى‏ كردند.

او مرد باتقوائى بود كه مردم به او اعتماد مى‏ نمودند.

او ولىّ صدقات و موقوفات حضرت اميرالمؤمنين عليه‏ السلام  بود و حضرت امام مجتبى عليه‏ السلام  او را بر اين كار گماشته بودند.

و حتّى تا زمان «حجّاج بن يوسف ثقفى» اين سمت را داشت.

او با «فاطمه» دختر حضرت «امام حسين» ازدواج كرد و جريانش از اين قرار بود كه:

روزى خدمت عمويش حضرت امام حسين عليه‏ السلام مشرّف شد و به او عرض كرد كه يكى از دخترانتان را به من  بدهيد تا او همسر من باشد. حضرت سيّدالشّهداء عليه‏ السلام فرمودند: هر كدام را مى‏ خواهى انتخاب كن، همه‏ ى آنها راضى‏ اند كه با تو ازدواج كنند. او حيا كرد و چيزى نگفت حضرت سيّدالشّهداء عليه‏ السلام فرمود: من دخترم «فاطمه» را براى تو انتخاب مى‏ كنم. زيرا او شباهت بيشترى به مادرم «فاطمه‏ ى زهرا» عليه االسلام دختر پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله دارد و اين زن به قدرى نسبت به آن حضرت با وفا بود كه وقتى «حسن مثنّى» از دنيا رفت «فاطمه» دختر امام حسين عليه‏ السلام  كنار قبر آن حضرت خيمه‏ اى زد و شبها را به عبادت و روزها را روزه مى‏ گرفت و نسبت به او ابراز وفادارى مى‏ نمود. اين برنامه را آن مخدّره تا يك سال ادامه داد.

«حسن مثنّى» در كربلا در محضر حضرت سيّدالشّهداء  عليه‏ السلام  بود و مجروح شد و اسير گرديد ولى «اسماء بنت خارجه» از «عمر سعد» درخواست كرد كه او را با خود به قبيله‏ اش ببرد و از او پرستارى كند. «عمر سعد» هم موافقت نمود و جراحاتش التيام پيدا كرد و تا سنّ 35 سالگى زنده بود.

او هيچگاه ادّعاى امامت نكرد و خود را به هيچ وجه در نظر مردم به اين عنوان معرّفى نفرمود.

حضرت «قاسم بن الحسن» يكى ديگر از نمونه‏ هاى تربيت شده‏ هاى حضرت امام مجتبى عليه‏ السلام است كه در كربلا شهيد شد و شيعيان حالات آن حضرت را در مقاتل و بيانات سخنوران ديده و شنيده‏ اند.

حضرت «عبداللّه بن حسن» فرزند ديگر حضرت امام مجتبى عليه‏ السلام است كه آن چنان به عمويش حضرت سيّدالشّهداء عليه‏ السلام  علاقه‏ مند بود كه در كربلا جان خود را فداى آن حضرت كرد.

يكى ديگر از فرزندان خوب امام مجتبى عليه‏ السلام حضرت «عمرو بن الحسن» كه در كربلا از خود رشادتهائى نشان داد تا آنكه به گفته‏ ى بعضى شهيد شد.

او با آنكه بيش از يازده سال از سنّش نمى‏ گذشت به گفته‏ ى بيشتر مورّخين اسير شد و به قدرى در آن سنّ شجاع بوده كه وقتى يزيد به او گفت: حاضرى با فرزندم «خالد» زورآزمائى كنى؟ «عمرو بن الحسن» گفت: نه، ولى اگر يك كارد به دست او بدهى و يك كارد هم به دست من بدهى با هم جنگ مى‏ كنيم و مى‏ بينى كه كدام يك از ما دو نفر موفّقيم. يزيد گفت: اى واللّه از چنين پدرى جز اين چنين فرزندى متولّد نمى‏ شود.(1)

بسم الله الرحمن الرحیم

اسعدالله ایامکم

با سلام خدمت شما شیعیان و دوستداران خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام فرحة الزهراء سلام الله علیها را محضر مولایمان حضرت بقیة الله ارواحنا لتراب مقدمه الفداء و همچنین به شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض می نماییم.

شیعیان و محبین اهل بیت علیهم السلام روز نهم ربیع را جشن می گیرند، ولی نه به عنوان "جشن تاج گذاری" بلکه شادی ما در این روز به دلیل به درک واصل شدن قاتل حضرت زهرا سلام الله علیها و غاصب فدک و خلافت امیرالمومنین علیه السلام و منشأ بدعتها و ضلالتها یعنی ثانی لعنة الله علیه، می باشد. 

در این رابطه احمد بن اسحاق، که از خواص اصحاب امام علی النقی و امام حسن عسکری علیهما السلام بوده و به خدمت امام زمان ارواحنافداه نیز رسیده است، نقل می کند که در چنین روزی خدمت امام حسن عسکری علیه السلام رسیده و ایشان را مسرور و خوشحال دیده است. از ایشان علت شادی و فرح را جویا می شود و امام حسن عسکری علیه السلام می فرمایند: 

به درستی که خبر داد مرا پدرم، که حذیفة بن یمان در روز نهم ربیع الاول خدمت جدم حضرت رسول صلی الله علیه و آله رسید. حذیفه گفت: حضرت امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین علیهم السلام را دیدم که با پیامبر صلی الله علیه و آله غذا میل می فرمودند و آن حضرت به روی ایشان تبسم می نمود و به حسنین علیهما السلام میفرمود:

بخورید! گوارا باد از برای شما برکت و سعادت این روز، به درستی که این روز روزی است که حق تعالی دشمن خود و دشمن شما را هلاک میفرماید و در این روز دعای مادرِ شما (5) را مستجاب میگرداند..... در این روز فرعونِ اهل بیتِ من و ستم کننده بر ایشان و غصب کننده حق ایشان هلاک میشود.

در ادامه حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمودند که خداوند به من وحی کرده که: 

ای محمد! علی به منزلت تو نمی رسد مگر به آنچه که از بلاها توسط فرعون آن عصر و غصب کننده حق او بر او وارد میشود. کسی که جرات پیدا میکند تا گفته های مرا تغییر دهد و به من شرک آورد و مردم را از راه رضای من منع می کند. و گوساله ای از برای امت تو برپا می کند که آن ابوبکر است و به من کفر می ورزد در عرش و عظمت و جلال من، به درستی امر کرده ام ملائکه هفت آسمان خود را که برای شیعیان و محبان دین شما عید بگرداند روزی که آن ملعون (عمر لعنة الله علیه) کشته میشود.

از این ماجرا می گذرد تا روزی که ثانی لعنة الله علیه به درک واصل می شود. و حذیفه خدمت امیرالمؤمنین علیه السلام می رسد. مولا علی علیه السلام به وی میفرمایند: آیا به یاد داری آن روزی را که آمدی به نزد سید من رسول خدا، من و دو سبط او حسنین علیهم السلام نزد او بودیم و با او غذا میخوردیم ایشان تو را بر فضیلت این روز آگاه ساخت؟ پس از یادآوری حذیفه، مولا علی علیه السلام هفتاد و دو نام برای این روز ذکر می کنند. که در این جا برخی از آنها را ذکر می کنیم: 

اين روز روز استراحت مؤمنان است زيرا از شر آن منافق استراحت يافتند، روز زايل شدن كرب و غم، روز غدير دوم، روز تخفيف گناهان شيعيان، روز برهم شكستن بناي كفر و عدوان، روز عيد بزرگ خدا، روز مستجاب شدن دعا، روز كندن جامه سياه، روز ندامت ظالم، روز شكسته شدن شوكت مخالفان، روز نفي هموم، روز عفو از گناه شيعيان، روز عيد اهل بيت، روز مقبول شدن اعمال شيعيان، روز قتل منافق، روز قهر بر دشمن، روز خراب شدن بنيان ضلالت، روز خنك شدن دلهاي مؤمنان، روز رهايي مؤمنان از شر كافران، روز برطرف شدن بدعتها، روز ترك گناهان كبيره، روز ندا کردن به حق و روز عبادت است.(6) 

مرحوم سید بن طاووس بعد از نقل این روایت می فرمایند :من این حدیث را از خط محمد بن علی بن محمد بن طیّ نقل می نمایم و بر اساس تفحّصی که من در کتابها داشته ام ، دسته ای از روایات را موافق با این روایت یافتم و لذا بر آن اعتماد نمودم و به سزاست که این روز که در حدیث امده است را بزرگ شمرد و در آن اظهار سرور و شادمانی نمود .(7)

به همین جهت است که متقدمین و متأخرین از علما و فقهای شیعه این روز را روز به درک واصل شدن ثانی لعنة الله علیه می دانستند و در این روز اظهار سرور و خوشحالی میکردند. و حتی بعضی از آنها کتاب های جداگانه ای در اثبات این حقیقت نوشته اند. از جمله آنها می توان به کتاب علامه مجلسی رحمة الله علیه، کتاب صاحب مستدرک (محدث میرزا شیخ حسین نوری) و همچنین کتاب "فصل الخطاب فی تاریخ قتل ابن الخطاب" که در عصر ما نوشته شده است، اشاره کرد. 

 علامه مجلسی رحمة الله علیه در این رابطه می فرمایند: و المشهور بین الشیعة فی الأمصار و الأقطار فی زماننا هذا هو أنه الیوم التاسع من ربیع الأول، و هو أحد الاعیاد. یعنی بین شیعیان در تمامی نقاط و نواحی در زمان ما مشهور است که به درک واصل شدن او در روز نهم ربیع الاول می باشد. و آن روز یکی از اعیاد است. 

در ادامه ایشان در رابطه با شبهه ای که توسط برخی گفته می شود که روز مرگ عمر 28 ذی الحجة بوده است میفرمایند: اعتبار تلك الروايات مع الشهرة بين أكثر الشيعة سلفا وخلفا لا يقصر عما ذكره المؤرخون من المخالفين، ويحتمل أن يكونوا غيروا هذا اليوم ليشتبه الامر على الشيعة فلا يتخذوه يوم عيد وسرور. 

یعنی اعتبار آن روایات (در اثبات مرگ عمر در روز نهم ربیع) بعلاوۀ شهرتی که بین اکثر شیعیان سلف و خلف دارند، کمتر از آنچه مورخین مخالف نقل کرده اند (که روز مرگ وی 28 ذی الحجة است) نیست. (به عبارت دیگر اعتبار روایت نهم ربیع با گفته های مخالفین رد نمی شود) و احتمال دارد که مخالفین این روز را تغییر داده اند تا امر برای شیعیان مشتبه شود، و آن روز را روز عید و سرور نگیرند. (8)

مرحوم صاحب جواهر در مورد فضیلت نهم ربیع الاول می نویسد :به خبری اسناد داده شده به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در فضیلت و شرافت و برکت این روز دست یافتم (در اینجا اشاره به روایت احمد بن اسحاق دارند)....و این روز علی الخصوص برای ما و ائمه ما علیهم السلام عید است. (9)

حرف آخر: 

با توجه به دلایل و براهین واضح و روشنی که ارائه شد روز نهم ربیع الاول روز اظهار جشن و سرور و تبری از دشمنان اهل بیت علیهم السلام می باشد. البته این نکته را نیز متذکر می شویم که یاد و ذکر نام امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در هر زمانی نیکوست، و شرعاً حرام نیست که افرادی بخواهند در این روز به بهانه ایام آغاز امامت حضرت مهدی عج از ایشان یاد کنند. ولی همواره باید به خاطر داشت که این روز، روز اظهار تبری و برائت از دشمنان اهل بیت علیهم السلام می باشد، و این همان سیره و سنت ائمه اطهار علیهم السلام بوده است. فلذا تضعیف و بلکه دوری از سیره ایشان به نحوی که هیچ سخنی از تبری در این روز به میان آورده نشود، و بزرگ کردن و گرامیداشتن جشنی که هیچ توصیه ای به آن نشده است، یقینا مورد رضایت ائمه اطهار علیهم السلام نمی باشد. متاسفانه همین مساله را در سالهای اخیر شاهد بوده ایم که پرچمداران "جشن تاج گذاری" با بزرگ نمودن این جشن هیچ سخنی از تبری از دشمنان اهل بیت علیهم السلام به میان نمی آورند. به همین جهت، شیعیان باید هوشیار باشند و نگذارند افرادی نام امام زمان عج را وسیله و ابزاری قرار دهند تا تبرّی را در میان ایشان کمرنگ و بلکه حذف نمایند. و مطمئن باشیم که اگر چشمانمان را ببندیم و از کنار اینگونه فتنه ها بگذریم، روزی چشم باز خواهیم کرد و می بینیم که هیچ اثری از برائت و تبری در میان شیعیان باقی نمانده است.

شیعه به تولّی اَر مُسلَّم گردد.........با رکن تبرّی است که محکم گردد

یافاطمه! لعن قاتلت روزی ماست.........یا رب نکند که رزق ما کم گردد

رسول خدا صلی الله علیه واله فرمودند: هرکس از لعن نمودن کسی که خداوند او را لعنت نموده خودداری نماید لعنت خداوند بر او باد. (بحارالانوار ج2 ص202)

اسناد:

(1) مصباح کفعمی ج2 ص533 – بحارالانوار ج50ص335

(2) مسارالشیعه ص28-29

(3) روایت معتبر محمد بن حسین: کمال الدین شیخ صدوق ج2ص473 و بحارالانوار ج50ص331 و روایت ابو سهل: الغیبة شیخ طوسی ص273 و بحارالانوار ج52ص16

(4) بحارالانوار ج44ص287

(5) اشاره به آن جائی که حضرت زهرا سلام الله علیها موقعی که عمر نامه فدک را پاره کرد. فرمودند خدا شکمت را پاره کند.

(6) زادالمعاد علامه مجلسی باب ۸ص۳۲۵ و زوائد الفوائد  از علی بن علی بن طاووس. باب ربیع الاول و بحارالانوار جلد ۳۱ ص۱۲۰.

(7) بحارالانوار ج31ص129

(8) بحارالانوار ج31ص132

(9) جواهر الکلام ج 5 ص 43- 44 

منبع:   http://aboololo-kashi.blogfa.com/post-2.aspx