اسعد الله ایامکم

«محبّت رسول اكرم  صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله به على عليه‏ السلام»

حضرت رسول اكرم صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله  آن قدر على بن ابيطالب عليه‏ السلام  را دوست مى‏ داشت كه او را به عنوان جان خود معرّفى مى‏ كرد و خداى تعالى هم با كلمه‏ ى {«و انفسنا»} در آيه‏ ى مباهله آن را تأييد مى‏ فرمود.

گاهى مى‏ گفت: على جان من است. و گاهى مى‏ فرمود: على روح من است. و گاهى على عليه‏ السلام  را با خود از يك شجره معرّفى مى‏ كرد. و گاهى مى‏ فرمود: هر كه مرا دوست دارد بايد على را هم دوست داشته باشد. و هر كه من امير و فرمانده اويم على هم امير و فرمانده او است. و هر كه مرا مولاى خود مى‏ داند بايد على را هم مولاى خود بداند.

رسول اكرم صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏آله  به همه‏ ى امّتش فرمود: من و على دو پدر شمائيم و اگر كسى هر يك از ما را برنجاند عاق والدين است. گاهى روى مباركش را به على بن ابيطالب عليه‏ السلام مى‏ فرمود و با يك دنيا محبّت و عشق به او مى‏ گفت:

على جان، تو برادر منى،

على جان، تو وصىّ منى،

على جان، تو وارث منى،

على جان، گوشت تو گوشت من است و خون تو خون من است،

على جان، هر كس با تو در صلح و صفا باشد با من در صلح و صفا است و هر كس با تو بجنگد با من جنگيده است.

على جان، تو ظرف علم و حكمت منى،

على جان، تو باب شهر علم منى،

على جان، تو روز قيامت در كنار حوض كوثر جاى من مى‏ نشينى و دوستانت را از آب كوثر سيراب مى‏ كنى،

على جان، تو ديون مرا مى‏ دهى و به وعده‏هائى كه من به مردم داده‏ ام وفا مى‏ كنى.

على جان، شيعيان تو در بهشت بر بلنديهائى از نور در اطراف و در كنار من هستند و آنها را من به خاطر تو دوست مى‏ دارم.

على جان، اگر تو نبودى مؤمنين واقعى بعد از من شناخته نمى‏ شدند و مسلمانها امتحان نمى‏ گرديدند،

اى مردم على من، هادى گمراهان است، نورى براى كوردلان است.

على عزيز من ريسمان محكم خدا است.

على جانم راه راست به سوى خدا است.

على از همه به من نزديك‏تر است، از همه زودتر به من گرويده و از همه بيشتر به من ايمان دارد، هيچ كس منقبت و فضيلتى مانند على ندارد.

سپس با شعف و نشاطى و خشوع غير قابل وصفى دست به دعا بر مى‏ داشت و عرض مى‏ كرد: خدايا دوست بدار هر كه على مرا دوست مى‏ دارد و دشمن بدار هر كه على را دشمن مى‏دارد.

خدايا يارى كن هر كه على مرا يارى مى‏ كند و پستش كن هر كه على را پست مى‏ كند.

منبع: کتاب امیرالمؤمنین (علیه السلام)، صفحهات 37 تا 40، نوشته حضرت آیة الله سید حسن ابطحی.

«بسم الله الرحمن الرحیم»

"معرفـت"

با سلام خدمت شما دوستان عزیز امروز قصد داریم پیرامون کلمه "معرفت" صحبت کنیم انشاءالله که کمال استفاده را ببرید.

کلمه معرفت در اصل به معنای شناختن می باشد.

امروزه متأسفانه گناهان در جامعه بسیار افزایش یافته اند و رو به افزایشند، آن زنی که حجابش را رعایت نمی کند،آن مردی که ریشش را می تراشد،آن کسی که سیگار می کشد، شاید بداند که کارش حرام است و بلکه اکثرا می دانند زیرا در جامعه اسلامی با وجود این همه مبلغین دینی مگر می شود کسی نداند؟!

این چنین انسانی معرفت به خدای تعالی ندارد که گناه می کند!

وگرنه چطور می تواند از فرمان خدای با آن عظمت! خدایی که مالک همه چیز است! خدایی که مرگ و زندگی همه ما در دست اوست! خدایی که ما هرچه داریم از او داریم! خدایی که از رگ گردن به ما نزدیک تر است و.... سرپیچی کند؟

واقعاً انسان چقدر می تواند پست باشد؟

خدای تعالی این همه لطف و محبت به ما کرده است، به ما حق زندگی داده است، نعمت های بی شماری به ما داده است که از شمارش آنها عاجزیم، ما اینهمه گناه می کنیم و خدای تعالی باز به ما روزی می دهد و به ما لطف و محبت می کند، شما کدام یک از کارهایتان خودتان انجام می دهید؟

معلوم است که هیچ یک را خودتان انجام نمی دهید.

شما می توانید دستتان را بلند کنید؟ - بله می توانم!!

نه شما بلند نمی کنید! این خداست که به شما نیرو می دهد،خون را در رگ هایتان جاری می کند تا شما بتوانید دستتان را بلند کنید.

شما لحظه به لحظه که نفس می کشید این همه اش لطف خداست و در واقع ما هیچ کاری را خودمان به تنهایی نمی توانیم انجام دهیم.

انسان اگر به خدای تعالی معرفت داشته باشد هنگامی حتّی خطور گناه در فکرش می آید خدای تعالی را با عقل و فهم و درک وشعورش می بینید و از خودش ناراحت می شود که چرا من فکر نافرمانی از پروردگارم،از خدای مهربانم،از کسی که اینقدر به من لطف و محبت کرده است در ذهنم آمد؟

انسان اگر معرفت به خدای تعالی باشد هنگام نماز خواندن مثل کلاغ به زمین نوک نمی زند،هیچ کاری را مگر در صورت ضرورت به نماز اول وقت ترجیه نمی دهد،درتمام کارها اول از همه به خواست خدا توجه می کند، کارش،کسبش،تلاشش،زندگی اش و خلاصه همه چیزش را در راهی که خدای تعالی دوست داشته باشد قرار می دهد.

و حالا یک سؤال مهم: چگونه معرفت به خدای تعالی پیدا کنیم؟

برای اینکه معرفت به خدای تعالی پیدا بکنیم باید در مخلوقات خدای تعالی تفکر کنیم.

در هنگام خواندن قرآن کریم اگر به معنی آیات توجه کرده باشید در خیلی از آیات نوشته شده است برای مثال در فلان چیز نشانه هایی است برای مردمی که فکر می کنند و برای مردمی که می اندیشند یا برای مردمی که تعقّل می کنند و خلاصه از این نمونه آیات در قرآن کریم ده ها آیه وجود دارد.

شما اگر نگاهی به اطرافتان بیاندازید خیلی چیز ها وجود دارند که شما می توانید ساعت ها در آنها تفکر و تأمل کنید.

از کنار زیبایی ها و مخلوقات خدا به راحتی عبور نکنید.حداقل کمی در آنها تفکر کنید.

وقتی از کنار گلی عبور می کنید نگاهی به آن بیاندازید و ببینید که خدای تعالی چقدر زیبا و منظم آنرا آفریده. ببینید که اندازه اولین برگ آن با آخرین برگ آن هیچ تفاوتی ندارد، بشر اگر خودش را بکشد هرگز نمی تواند موتوری بسازد که فشار ابتدای آن با انتهای آن یکسان باشد.

به نظمی که در وجود خودتان است فکر کنید. ماشین آهنین پس از حداکثر چهار پنج سال کار کردن نقص هایی درش ظاهر می شود ولی بدن انسان پس از سالها برایش هیچ گونه مشکلی بوجود نمی آید و اگر هم بیاید عامل بوجود آمدنش خودش است وگرنه در زمان های قدیم برای مثال چهارصد سال یا بیشتر بعضی ها عمر می کردند.

این دو نمونه را ما در اینجا مثال زدیم.

اگر خودتان بخواهید در مخلوقات خدای تعالی فکر کنید متوجه می شوید که بی شمار هستند.

و از همین راه بسیار آسان می توانید معرفتتان را نسبت به خدای تعالی بالا ببرید.

توجّه: کپی برداری از این مطلب بدون هیچگونه تغییر در متن مطلب و ذکر منبع مجاز می باشد.

التماس دعا.