درپیشگفتارکتاب ملاقات با امام زمان(علیه السلام)نویسنده محترم می فرمایند:
من نمی دانم آنهائی که می گویند:درزمان غیبت نمی توان خدمت امام زمان(علیه السلام)رسید،یا اورادید،چه دلیلی دارند؟!
چرابایدکسی که دردنیازنده است ودربدن مادّی است ودارای گوشت وپوست واستخوان است ودرمیان مردم زندگی می کند،دیده نشود؟!
آیا این همه ازشیعیان وعلماءبزرگ واولیاءخدا،که آن حضرت رادیده اند،همه دروغ گفته اندوهمه رابایدتکذیب کرد؟!
آیا آنهائی که می گویند:آن حضرت دیده نمی شود،می دانندکه وقتی این ادّعاء بدون دلیل راشایع کردند،چه خدمتی به دشمنان آ ن حضرت نموداند؟!
آیا آنها می دانند،که اگرمردم مسلمان دردیدن آن حضرت به تردیدافتادند،یکی ازدلائل بسیارمحکم وقاطع دراثبات وجودمقدّس آن حضرت راازدست داده اند؟!
بعضی می گویند:درروایات آمده،که بایدمدعیان ملاقات با آن حضرت را تکذیب نمود،بایدازآنها سؤال کردکه: این روایات درکجا است؟
چرا ما آنهاراندیده ایم؟!
من آنچه تحقیق کرده ام،جزیک روایت به مضمونی که درزیرنقل می شود درکتب احادیث بیشتر وجودندارد،آن هم معنایش این نیست که این دسته خیال کرده اند.
من درایجا اصل روایت رابا آنکه درکتاب«مصلح غیبی»آن رانقل کرده ام ومعنایش راگفته ام بازهم دراینجایادآورمی شوم،تادوستان نادان ودشمنان دانا نتوانند ازاین مقوله حرف بزنند.
این روایت واین توقیع مقدّس،دروقتی که جناب«علی بن محمّدسمری»چهارمین نایب خاصّ حضرت«بقیّة الله»ارواحنافداه،می خواست ازدنیابرود،ازجانب آن حضرت واردشدکه اصل توقیع این است:
بسم الله الرّحمن الرّحیم
«یاعلی بن محمّد السّمری اسمع اعظم الله اجر اخوانک فیک»فانّک میّتٌ مابینک وبین ستّة ایّام فاجمع امرک ولاتوص الی احدٍ فیقوم مقامک بعدوفاتک،فقد وقعت الغیبة التّامة فلاظهور الّا بعد اذن الله تعالی ذکره ذلک بعد طول الامد و قسوة القلوب وامتلاء الارض جوراً،وسیأتی شیعتی من یدّعی المشاهدة الا فمن ادّعی المشاهدة قبل خروج السّفیانی والصّیحة فهو کذّاب مفتر ولاحول و قوّة الّا بالله العلیّ العظیم...[بحارالانوارجلد52صفحه151وجلد53صفحه318]
ترجمه:
به نام خدادوند بخشنده مهربان
«ای«علی بن محمّد سمری!»گوشت رابازکن وکلامم رابشنوخدا اجر برادران شیعه تورا،درمصیبت تو زیادگرداند،تو تا شش روز دیگر خواهی مُرد،کارهایت راجمع کن ومسألۀ وکالت وجانشینی رابه کسی وصیّت نکن.زیرا غیبت کبری واقع شده وظهوری نیست مگربعداز آنکه خدا اذن دهد و این اذن خدا،بعدازمدّتهای طولانی وسخت شدن دلها وپرشدن زمین ازظلم وجور است.
وجمعی ازشیعیان می آیند و مدّعی مشاهده وارتباط بامارا می شوند،آگاه باش!که هرکس ادّعای مشاهده را قبل از خروج سفیانی وصیحۀ آسمانی بکند،دروغگو و افتراء زننده است وحول وقوّه ای نیست مگر متعلّق به خدای علیّ عظیم...».
شش روزبعد،نیمه شعبان بود،شیعیانی که توقیع ونامه شریف آن حضرت را دیده بودند،به خانه«علی بن محمّدسمری»رفتند،وی رادر حال جان کندن دیدند و او پس از چند لحظه ازدنیا رفت... . خدا رحمتش کند.
شما ای اهل انصاف!به مضمون این توقیع مبارک و موقعیّتی که ورود این توقیع دارد توجّه کنید،آیا جمله
«الّا فمن ادّعی المشاهدة»یعنی:آگاه باشید،کسی که ادّعای مشاهدۀ امام زمان(علیه السلام)رابکند،برغیرازادّعاء نیابت خاصّه ای که نوّاب اربعه داشته اند دلالت دارد؟آیا از ملاقاتهای اتّفاقی ویا در اثر توسّلات که بسیار اتّفاق افتاده وملاقات کننده،ادّعائی ندارد،منصرف نیست؟
پس چرابازهم،حتّی از بعضی اهل علم شنیده می شود،که آنها می گویند:در زمان غیبت کبری،نمی توان خدمت امام زمان(علیه السلام)رسید و او را ملاقات کرد؟!
مرحوم حاجی نوری در«نجم الثّاقب»نقل می کند که:
علّامه باورع و با تقوی مرحوم آخوند«ملّا زین العابدین سلماسی»که یکی از شاگردان مرحوم«سیّدبحرالعلوم»است فرمود:
«من درمحضر درس«سیدبحرالعلوم»بودم،که شخصی سؤال کرد:آیا امکان دارد،کسی در زمان غیبت کبری،حضرت صاحب الزّمان(علیه السلام)راببیند؟«سیّدبحرالعلوم»به او جواب نداد ولی من نزدیک اونشسته بودم،دیدم سرش را پائین انداخته و آهسته می گوید:چه بگویم؛درجواب او و حال آنکه آن حضرت مرا در بغل گرفته و به سینه خود چسبانده است».
من به منظورآنکه،بیهوده بودن این ادّعای غلط،یعنی:ممتنع بودن ملاقات با امام زمان(علیه السلام)را ثابت کنم!
وبه منظور آنکه دلیلی براثبات وجودمقدّس حضرت بقیة الله اواحنافداه از این راه اقامه نمایم.وبه منظور آنکه،دلهای شما خوانندگان محترم را،روشن کنم و شما را امیدوار به لقاء حضرت«ولیّ عصر»ارواحنافداه نمایم،تنها به جریاناتی که از نظر خودم قطعی است و یقین به واقعیّتش دارم،ازمیان هزارها نفر تشرّف وملاقات،به آنچه نقل می شود،اکتفا می کنم.